ที่โรงเรียนหนูมีลุงคนนึงค่ะ ชื่อว่าลุงพล แก้มีหน้าที่ที่ต้อง

ประจำที่ห้องพิมพ์ดีดอ่ะ คือว่าคอยซ่อมเครื่องพิมพ์ดีดที่พัง คอยตรวจดูหห้องให้

เรียบร้อยอ่ะค่ะ แกประจำที่โรงเรียนนี้มา 8 ปีกว่า ๆ แล้ว

กินที่นี่ นอนที่นี่ แบบว่าอยู่บ้านเลยอ่ะค่ะ

พวกอาจารย์ใหญ่ ผู้บริหาร เค้าก็ไม่อยากจ้างแล้วเพราะว่าแกแก่มาก

ยกเครื่องพิมพ์ดีดยังยกไม่ไหวเลย

พวกอาจารย์เค้าก็เกรงใจว่าลุงแกอยู่มาตั้งแต่รุ่นแรก ๆ เค้าเลยยื้อแกไว้

ไม่ให้ออก เกรงใจแก รอไว้แกไม่ไหวแกก็ออกเอง

จนมาอยู่วันนึง วันนั้นลุงแกไม่สบายเลยให้คนพาไปหาหมอ

จากนั้นแกก็เสียที่โรงพยาบาล

ก็ไม่มีใครรู้นอกจากคนนั้นที่พาไป ตาป้อม

ตาป้อมรู้เรื่องแล้วก็มาบอกพวกครูที่โรงเรียนทุกคน

แต่ว่ามีครูคนนึงยังไม่รู้เพราะว่าวันนั้นครูคนนั้นมาสาย

ครูคนนั้นเป็นครูสอนพิมพ์ดีด

พอคาบแรกหลังจากเคารพธงชาติเสร็จ ครูแกก็ขึ้นไปรอนักเรียน

แกขึ้นไปแกเจอลุง แกยังสวัสดีลุงอยู่เลย

ยังคุยกันเหมือนปกติเลย พออาจารย์คนนี้เข้าไปในห้อง

เห็นว่าเครื่องพิมพ์ดีด เครื่องหน้าห้องผ้ายังไม่ได้คลุม

อาจารย์แกไม่แน่ใจว่าลุงแกจะซ่อมหรือว่ายังไงกันแน่

แกเดินออกไปจะไปถาม ร้องเรียก

" ลุงพล " " ลุงพล " ...............................

ก็ไม่มีใครตอบ มีแม่บ้านเดินขึ้นมาพอดี ถามว่าอาจารย์เรียกใครหรอค๊ะ...

" ก็เครื่องพิมพ์ดีดนี่สิ ไม่รู้ว่าลุงแกจาเอายังไง " อาจารย์พูด

แม่บ้านถามว่า อาจาร์เห็นลุงที่ไหนหรอค๊ะ ตั้งแต่มาอ่ะ

" ก็เมื่อกี้ชั้นยังเดินสวนกับลุงแกตรงนี้อยู่เลย แล้วนี่ไปไหนแล้วเนี่ย " อาจารย์ตอบ

แม่บ้านถามอีก ว่าอาจารย์เห็นจริง ๆ หรอค๊ะ แล้วอาจารย์ด้คุยไรรึป่าว

" ทำไมล่ะ ชั้นก็สวัสดีแกปกตินั้นแหละ ทำไม เทอไปตามลุงให้ชั้นทีสิ่ "

แม่บ้านรู้สึกขนลุก แต่ก็ไม่กล้าถามให้แน่ใจว่าอาจารย์ล้อเล่นรึป่าว

แม่บ้านเลยบอกอาจารย์ไปว่า ลุงพลแกพึ่งเสียไปเมื่อเช้านี้เองค่ะอาจารย์

" ไม่จริงอ่ะ ชั้นยังคุยกับแกอยู่เลย " อาจารย์เถียง

แม่บ้านบอกกลับ จริงค่ะ ตาป้อมกลับมาบอก เพราะตอนตี 3 ลุงแกไม่สบาย

เรียกให้ตาป้อมขับรถพาไปโรงพยาบาล อาจารย์ไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ หรอค๊ะ

ที่แรกหนูนึกว่าอาจารย์รู้แล้วแกล้งหนูเล่นอ่ะค่ะ หนูเลยถามแล้วถามอีก

" อ่าว ตายห่า แล้วที่เมื่อเช้าชั้นเจออ่ะ ใคร " อาจารย์พูดด้วยอาการสั่น ๆ

ซึ่งก็ยังเป็นคำถามมาจนทุกวันนี้ แต่ว่าถ้าอาจารย์คุยกับคนอื่น

ใครล่ะ ที่จะดูแลห้องนี้แทนลุงพลได้ก็ยังไม่รู้มาจนวันนี้เลยอ่ะค่ะ

ซึ่งเรื่องนี้ได้รับการเล่าโดยตัวของอาจารย์เองเลยค่ะ