2006/Nov/26

มีวันนึง นู๋ กับเพื่อนอีก2 คน โดดการเข้าค่ายเนตรนารีอ่ะ 3 วัน 2 คืนค่ะ

ก็ไปเที่วกัน พอตอนกลางคืน ก็หาโรงแรมเปิดนอนพักอ่ะค่ะ

ก็ดูโรงแรมที่ถูกที่สุดอ่ะ เพราะว่างบน้อย.

ก็ได้โรงแรมม่านรูดมาโรงแรมนึง คืนล๊ะ 600 บาท

เพราะว่าต้องพักถึง 2 คืนอ่ะ เลยเอาโรงแรมนี้แหละ

แล้วถ้จอง 2 คืนเลย ได้ราคา 1000 บาท ก็เลยเอาค่ะ

ตอนกลางวันก็ออกไปเที่ยว ทุกคนมีเงินรวมกันแล้ว 5200 บาทค่ะ

ไปเที่ยวห้าง เที่ยวเรื่อยเปื่อย

มาจนประมาณ 2 ทุ่มก็เข้าพักที่โรงแรมอ่ะ

โรงแรมนี้ไม่น่ากลัวเลยค่ะ ไม่คิดด้วยว่าจาเจอที่นี่

ก็อาบน้ำ ไอทรายก่อนเลย ตามด้วยหนู แล้วก็แอ๊ป

ตอนที่หนูอาบก็อาบตามปกติน๊ะค๊ะ

พอมาตอนนอนอ่ะดิ่ แอ๊ปมันทักบอกว่าจานอนให้เลื่อนเตียงออก

เพราะว่าจาได้ไม่นอนทับที่ใคร...หนูก็เลื่อนออกตามที่บอก

ก็นอนกัน 3 คนเรียง โดยที่หนูอยู่ตรงกลางเลย

เวลาซักประมาณ เที่ยคืน นาฬิกาก็ดัง

เต็ง...เต็ง...เต็ง...เต็ง...12 ทีอ่ะค่ะ

หนูก็รู้และว่ามันเที่ยงคืนแล้ว ก็ไม่คิดไรมาก มัวแต่กลัวว่าไม่เข้าค่ายจาโดนอาราย

ตรงหน้าต่างอ่ะค่ะ (พอดีลืมบอกไปว่าพักอยู่ชั้น 3 ) มีม่าน

ประตูปิดอยู่แท้ ๆ แต่ทำไมม่านมันปลิวตายสายลมข้างนอกอ่ะ...

แอร์ก็ไม่ได้ลงตรงนั้น หนูเลยปลุกทราย "ทราย...ทราย...อีทราย"

มันตื่น ...ทำไม มีไรอ่ะ

หนูถามว่า ... มึงไปเปิดหน้าต่างไว้ป่าวว๊ะ...

มันบอกว่าเปล่า...อาแล้วไง

หนูเลยให้มันลุกไปดู มันก็กลัว ... เอางี้ ไปด้วยกันเลย

พวกนู๋ก็ไปกัน ก็ไม่มีไร แต่ทำไมม่านมันยังปลิวอยู่อ่ะ..เอาแล้วไง

แอร์ก็ไม่ลง ลมก็ไม่เข้า พอหนูลองเปิดหน้าต่างไปดูอ่ะ

ก็ไม่มีอะไร พื้นธรรมดา

แต่พอแหงนหน้าขึ้นไปข้างบนนี่ดิ่... โรงแรมนี้มี 4 ชั้น หนูพักกันชั้น 3

พอเงยหน้าขึ้นไปดูเท่านั้นแหละ เห็นผู้หญิงคนนึงมองจ้องลงมาที่พวกหนู

จาชั้นดาดฟ้าอ่ะค่ะ ชั้น 5 เค้ามองจ้องแบบน่ากลัวมากค่ะ

ทรายสะกิก สงสัยคนแหละมั๊ง หนูบอกคนไรหล่ะจาไปยืนตอนเที่ยงคืนกว่าๆๆ

พวกหนูรีบปิดม่าน เข้านอน เปิดไฟห้องน้ำไว้ด้วย...โห...ทำไมมึงต้องนอนทับที่กูด้วย

เสียงนี้ววมาจากนอกหน้าต่าง...เอาแล้วทำไงอ่ะ อีทราย ทำไง

เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่รุฝ้ว่าจาทำไง เลื่อนเตียงกลับเข้าที่...

แล้วลองนอนดู เสียงนั้นก็เบาลง จนไม่ได้ยิน ลมที่ผ้าม่านก็หายไป

พวกหนูโล่งอกมาทันที...พอตอนเช้าไอแอ๊ปมันฝันว่ามีคนมาไล่ให้ไปนอนที่อื่น

อย่ามานอนทับที่เขา...หนูขนลุกทันทีเลยค่ะ...ก็เล่าเรื่องท่เกิดขึ้นให้มันฟัง

พวกหนูเลยไปถามยามแถวนั้นว่าเกิดไรขึ้น

เนี่ยหนูพักห้อง 303 อ่ะ มีไรรึป่าว...

ยามยืนนิ่งไปพักนึง เค้าบอกว่า ห้องนี้อ่ะ ปิดตายมานาน มีคนกระโดดลงมาจากห้องนั้น

เมื่อ 2 ปีก่อน...เพราะพวกหนูไม่ได้เช็คอินเพราะอายุไม่ถึง

พี่เค้าเลยไม่ลง บุ๊ค ให้...เลยให้หนูไปอยู่ห้องนี้แน่เลย...เซ็ง

ยามเค้าบอกว่าถ้าไม่อยากเจอดี ของทุกอย่างห้ามเคลื่อนย้าโดยเด็ดขาด

พอเข้าคืนที่ 2 ก็กลัวๆ อ่ะ พอรู้แล้วว่าห้ามย้าของก็ทำตาม คืนนั้นไม่เจอไรเลยค่ะ

สบายมาก... นอนหลับเต็มอิ่ม และรอเวลากลับบ้าน...

เรื่องนี้เป็นเรื่องจิงที่เจอมากับตัวเอง และเพื่อนอีก 2 คน

อยากรู้เรื่องที่น่ากลัว...พวกหนูเจอมาเยอะค่ะ

ลอง add มาคุยดิ่ small_dog_2@hotmail.com

อย่าลืมคอมเม้นด้วยน๊ะค๊ะ ขอบคุณค่ะ...เซ็ก

2006/Oct/30

วันนึงอีบุ๋นมันชวนไปเที่ยวงานวันเกิดมันอ่ะ ก็ไปกันมีอีบุ๋น อาร์ม กุ๊ก ทราย พีท หนู ก้อย

กอนั่งรออีพีทอยู่ เมื่อไหร่อีพีทมันจามาอ่ะ อีทรายถาม

อีบุ๋นบอก เดี๋ยวมันก็มาเองอ่ะ พอยังไม่ทันพูดจบ อีพีทขี่มอไซด์มาทันที

อีหนูถามว่า เอออีพีทเค้าพาเด็กที่ไหนมาด้วยว๊ะ อีทรายบอก เออ อ๋อ สงสัยเป็นน้องแพร

ลูกพี่สาวมันเองอ่ะ พอมันเข้ามาในบ้านอีบุ๋นก็ถามมันว่าทำไมไม่ให้น้องแพรเข้ามาด้วย

ข้างนอกยุงมันเยอะน๊ะ อีพีทพูด แหม..บุ๋น เข้าใจเล่นน๊ะมึง ตอนกลางคืนด้วย

จาบ้าหรอน้องแพรกับพี่พรไปเที่ยวต่างจังหวัด มีกูอยู่บ้านคนเดียว

อีบุ๋นเถียง เล่นไรมึง บ้าป่าว พวกกูเห็นว่ามึงพาเด็กคนนึงมากันหมดอ่ะ แต่ว่าไม่แน่

ใจว่าใช่น้องแพรรึป่าว พวกกูเห็นกันหมดทุกคน จามาเล่นไรมึง อ่ะ บ้าป่าว

อีพีทหน้าซีดเลยค่ะ

อีทรายทักขึ้นมาว่า หรือว่าจาเป็นตอนที่มึงเก็บตัว 2 เดือน มึงเก็บตัวหรือมึงท้อง

อีพีทมึงตอบพวกกูเดี๋ยวนี้น๊ะ...... เงียบ........ เงียบ ....... เงียบทำไมว๊ะ

บอกมา

อีพีทตอบ เออ กูท้อง แล้วกูไปเอาเด็กออกเมื่ออาทิตก่อน

อีอาร์มแทรกเลยว่า นั่นไง งั้นเด็กที่ซ้อนท้ายรถมึงก็คงเป็นลูกมึงแหละพีท

ถ้ามึงยังไม่พร้อมมึงให้เค้ามาเกิดทำไมว๊ะ

วันนี้วันเกิดอีบุ๋น แทนที่มันจามาปาร์ตี้สนุก ๆ แม่งหมดสนุกเลยเจอเรื่องอย่างงี้

ทำไมมึงต้องปิดพวกกู

อีพีทตอบ ก็กูไม่อยากให้พวกมึงรู้เดี๋ยวด่ากูอีก

เออ มึงโดนแล้วแหละ อีพีท

ก็ร้องเพลง เต้น ปาร์ตี้กันธรรมดา จนงานเลิก

บุ๋น คืนนี้กูขอนอนกับมึงล๊ะกันน๊ะ กูไม่กล้ากลับบ้านคนเดียว

อีบุ๋นตอบ เออ ตามใจมึง คืนเดียวน๊ะมึง

หลังจากนั้นมันก็ไปทำบุญให้ลูก แล้วก็เลี้ยงกุมารที่บอกว่าเป็นลูกอ่ะ เลี้ยงไว้

จนมาทุกวันนี้อ่ะค่ะ

2006/Oct/23

ที่โรงเรียนหนูมีลุงคนนึงค่ะ ชื่อว่าลุงพล แก้มีหน้าที่ที่ต้อง

ประจำที่ห้องพิมพ์ดีดอ่ะ คือว่าคอยซ่อมเครื่องพิมพ์ดีดที่พัง คอยตรวจดูหห้องให้

เรียบร้อยอ่ะค่ะ แกประจำที่โรงเรียนนี้มา 8 ปีกว่า ๆ แล้ว

กินที่นี่ นอนที่นี่ แบบว่าอยู่บ้านเลยอ่ะค่ะ

พวกอาจารย์ใหญ่ ผู้บริหาร เค้าก็ไม่อยากจ้างแล้วเพราะว่าแกแก่มาก

ยกเครื่องพิมพ์ดีดยังยกไม่ไหวเลย

พวกอาจารย์เค้าก็เกรงใจว่าลุงแกอยู่มาตั้งแต่รุ่นแรก ๆ เค้าเลยยื้อแกไว้

ไม่ให้ออก เกรงใจแก รอไว้แกไม่ไหวแกก็ออกเอง

จนมาอยู่วันนึง วันนั้นลุงแกไม่สบายเลยให้คนพาไปหาหมอ

จากนั้นแกก็เสียที่โรงพยาบาล

ก็ไม่มีใครรู้นอกจากคนนั้นที่พาไป ตาป้อม

ตาป้อมรู้เรื่องแล้วก็มาบอกพวกครูที่โรงเรียนทุกคน

แต่ว่ามีครูคนนึงยังไม่รู้เพราะว่าวันนั้นครูคนนั้นมาสาย

ครูคนนั้นเป็นครูสอนพิมพ์ดีด

พอคาบแรกหลังจากเคารพธงชาติเสร็จ ครูแกก็ขึ้นไปรอนักเรียน

แกขึ้นไปแกเจอลุง แกยังสวัสดีลุงอยู่เลย

ยังคุยกันเหมือนปกติเลย พออาจารย์คนนี้เข้าไปในห้อง

เห็นว่าเครื่องพิมพ์ดีด เครื่องหน้าห้องผ้ายังไม่ได้คลุม

อาจารย์แกไม่แน่ใจว่าลุงแกจะซ่อมหรือว่ายังไงกันแน่

แกเดินออกไปจะไปถาม ร้องเรียก

" ลุงพล " " ลุงพล " ...............................

ก็ไม่มีใครตอบ มีแม่บ้านเดินขึ้นมาพอดี ถามว่าอาจารย์เรียกใครหรอค๊ะ...

" ก็เครื่องพิมพ์ดีดนี่สิ ไม่รู้ว่าลุงแกจาเอายังไง " อาจารย์พูด

แม่บ้านถามว่า อาจาร์เห็นลุงที่ไหนหรอค๊ะ ตั้งแต่มาอ่ะ

" ก็เมื่อกี้ชั้นยังเดินสวนกับลุงแกตรงนี้อยู่เลย แล้วนี่ไปไหนแล้วเนี่ย " อาจารย์ตอบ

แม่บ้านถามอีก ว่าอาจารย์เห็นจริง ๆ หรอค๊ะ แล้วอาจารย์ด้คุยไรรึป่าว

" ทำไมล่ะ ชั้นก็สวัสดีแกปกตินั้นแหละ ทำไม เทอไปตามลุงให้ชั้นทีสิ่ "

แม่บ้านรู้สึกขนลุก แต่ก็ไม่กล้าถามให้แน่ใจว่าอาจารย์ล้อเล่นรึป่าว

แม่บ้านเลยบอกอาจารย์ไปว่า ลุงพลแกพึ่งเสียไปเมื่อเช้านี้เองค่ะอาจารย์

" ไม่จริงอ่ะ ชั้นยังคุยกับแกอยู่เลย " อาจารย์เถียง

แม่บ้านบอกกลับ จริงค่ะ ตาป้อมกลับมาบอก เพราะตอนตี 3 ลุงแกไม่สบาย

เรียกให้ตาป้อมขับรถพาไปโรงพยาบาล อาจารย์ไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ หรอค๊ะ

ที่แรกหนูนึกว่าอาจารย์รู้แล้วแกล้งหนูเล่นอ่ะค่ะ หนูเลยถามแล้วถามอีก

" อ่าว ตายห่า แล้วที่เมื่อเช้าชั้นเจออ่ะ ใคร " อาจารย์พูดด้วยอาการสั่น ๆ

ซึ่งก็ยังเป็นคำถามมาจนทุกวันนี้ แต่ว่าถ้าอาจารย์คุยกับคนอื่น

ใครล่ะ ที่จะดูแลห้องนี้แทนลุงพลได้ก็ยังไม่รู้มาจนวันนี้เลยอ่ะค่ะ

ซึ่งเรื่องนี้ได้รับการเล่าโดยตัวของอาจารย์เองเลยค่ะ